europejski nakaz zapłaty

EUROPEJSKI NAKAZ ZAPŁATY

Europejski nakaz zapłaty to narzędzie windykacji międzynarodowej pozwalające na uzyskanie orzeczenia (nakazu) który będzie następnie podlegał wykonaniu (egzekucji) w każdym innym państwie europejskim (za wyjątkiem Danii). Głównym celem Rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty przyświecającym wprowadzeniu instytucji było uproszenie,

przyśpieszenie i ograniczenie kosztów postępowania sądowego w sprawach transgranicznych dotyczących bezspornych roszczeń pieniężnych jak również umożliwienie swobodnego przepływu europejskich nakazów we wszystkich Państwach Członkowskich UE poprzez określenie minimalnych standardów, których spełnienie uchylałoby konieczność przeprowadzenia w Państwie członkowskim wykonania europejskiego nakazu zapłaty jakiegokolwiek dodatkowego postępowania pośredniego – poprzedzającego uznanie i wykonanie ENZ.

Jak wskazano w preambule omawianego rozporządzenia szybkie i skuteczne odzyskanie zaległych długów, co do których nie ma sporów prawnych, ma bowiem dla podmiotów gospodarczych w Unii Europejskiej szczególne znaczenie gdyż opóźnienia w płatnościach stanowią jeden z głównych powodów niewypłacalności zagrażającej istnieniu zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw.

Europejski nakaz zapłaty znajduje zastosowanie do transgranicznych spraw cywilnych oraz handlowych, bez względu na charakter Sądu lub Trybunały orzekającego. Oznacza to, że nie rozciąga się ono w szczególności na sprawy skarbowe, celne oraz administracyjne, ani dotyczące odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania, przy wykonywaniu władzy publicznej. Ponadto w ust. 2 art. 2 zawarte zostało wyczerpujące wyliczenie spraw wyłączonych z zakresu regulacji rozporządzenia i tak nie znajduje ono zastosowania do:
a) praw majątkowych wynikających ze stosunków małżeńskich, testamentów i dziedziczenia,
b) upadłości, postępowania związanego z likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, postępowań pojednawczych, układów oraz innych analogicznych postępowań,
c) zabezpieczenia społecznego,
d) roszczeń wynikających ze zobowiązań pozaumownych, chyba że:
a. są one przedmiotem umowy pomiędzy stronami lub nastąpiło uznanie długu;
b. dotyczą długów oznaczonych, wynikających ze współwłasności mienia.

Rozporządzenie nie zawiera jednak definicji „sprawy cywilnych i handlowych”. Zakres wskazanych pojęć różni się w zależności od prawodawstwa danego Państwa Członkowskiego, tym samym przy ich wykładni nie należy sięgać do unormowań krajowych. Przedmiotowy zakres zastosowania Rozporządzenia został określony w ten sam sposób co w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, w wyniku czego zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury oraz doktryny wykładnia podjęcia „sprawy cywilne oraz handlowe” powinna następować w sposób analogiczny do interpretacji przepisów art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, w tym w oparciu o dorobek judykatury wypracowany pod rządzami Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz Konwencji Brukselskiej z 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunał Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 1979 r. w sprawie 25/79 Sanicentral GmbH p. René Collin, przy wykładni wskazanego pojęcia należy stosować jego autonomiczną kwalifikację, a stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu można traktować jako dyrektywę interpretacyjną.

Dla celów Rozporządzenia przez sprawę transgraniczną należy z kolei rozumieć sprawę, w której przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w Państwie członkowskim innym niż Państwo członkowskie sądu rozpoznającego sprawę.
Charakter sprawy jako transgranicznej jest oceniany według stanu z daty wniesienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty.

Zgodnie z art. 59 rozporządzenia 44/2001 Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (bądź też odpowiednio art. 62 Rozporządzenia (UE) nr 1215/2012) dla ustalenia miejsca zamieszkania strony w Państwie Członkowskim, w którym rozpoznawana jest sprawa sąd stosuje własne przepisy prawa krajowego. Jeśli natomiast strona nie ma miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim właściwym do rozpoznania sprawy, sąd w celu ustalenia, czy strona ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim obowiązany jest stosować przepisy prawa tegoż innego Państwa Członkowskiego

Termin „Państwo Członkowskie” oznaka każde Państwo członkowskie Unii Europejskiej za wyjątkiem Danii.

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *